Czy istnieją ładunki magnetyczne ?

Na tak postawione pytanie zdecydowana większość odpowie zdecydowanie – nie istnieją, ponieważ pomimo rozlicznych dotychczasowych prób nie udało się wykryć monopoli magnetycznych.

Skoro tak to w związku z tym, że niektóre teorie zakładają istnienie monopoli magnetycznych a nasze obserwacje wręcz sugerują ich istnienie zadajmy inne pytanie, czy aby ładunków magnetycznych szukamy we właściwym miejscu ?

Magnes stały charakteryzuje się występowaniem dwóch biegunów magnetycznych tworzących dipol magnetyczny „podobnie” jak dwa ładunki elektryczne tworzące dipol elektryczny.

Podobnie – nie znaczy tak samo, czemu wyraz daje Prawo Gausa.

Strumień magnetyczny obejmujący powierzchnię Gausa jednego bieguna magnetycznego zawsze równy jest zero zaś w przypadku bieguna elektrycznego jest równy ładunkowi elektrycznemu zgromadzonemu na tym biegunie.

Gdyby istniały monopole magnetyczne wówczas strumień magnetyczny obejmujący powierzchnię zamkniętą jednego bieguna dipola magnetycznego byłby dokładnie taki sam jak strumień obejmujący powierzchnię zamkniętą jednego bieguna dipola elektrycznego. W pierwszym przypadku byłby równy zgromadzonemu na biegunie ładunkowi magnetycznemu w drugim zgromadzonemu ładunkowi elektrycznemu.

Mielibyśmy wówczas do czynienia z dwoma rodzajami dipoli magnetycznych. Jeden utworzony przez monopole magnetyczne oraz drugi ten, na co dzień obserwowany utworzony przez magnes stały.

Z kolei wiemy, co zresztą zostało doświadczalnie potwierdzone, że dipol magnetyczny uzyskujemy także przez kołowy ruch ładunków elektrycznych w solenoidzie, co doprowadziło do wniosku, że nie ma różnicy pomiędzy polem magnetycznym magnesu stałego a polem magnetycznym wytworzonym przez prąd solenoidu.

Magnes stały powstaje w wyniku uporządkowanego odpowiednio zorientowanego kołowego ruchu ładunków elektrycznych – elektronów wewnątrz materiału, z którego jest on zbudowany.

Sceptycy powiedzą, po co ta jałowa dyskusja skoro nie obserwujemy dwóch różnych typów dipoli magnetycznych to nie może być mowy o istnieniu monopoli magnetycznych a obserwowane „oddziaływanie magnetyczne” jest szczególnym przypadkiem oddziaływania wzajemnego ładunków elektrycznych w ruchu.

Trudno się nie zgodzić z takim poglądem, z którego wynika, że pole magnetyczne jest szczególnym przypadkiem pola elektrycznego.

Prowadzi to do wniosku, że nie istnieją cząstki „materialne” zawierających ładunek magnetyczny, co wcale nie oznacza, że nie istnieją w ogóle takie cząstki. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby istniały cząstki „niematerialne” obdarzone ładunkami magnetycznymi, bowiem ładunek magnetyczny to własność pola – próżni a nie własność materii czy też antymaterii.

Otrzymujemy, zatem odpowiedź na wcześniej zadane pytanie gdzie należy szukać cząstek zawierających ładunki magnetyczne. Ponieważ cząstki te reprezentują własność pola – próżni należy je lokalizować nie pośród fermionów, lecz pośród bozonów.

Każdy dipol zbudowany jest z dwóch „elementów” o przeciwstawnych własnościach.

Spośród przedstawicieli fermionów dipol elektryczny tworzy ładunek dodatni i przeciwstawny mu ładunek ujemny.

Wśród cząstek z grupy bozonów cząstki przenoszące oddziaływania silne – gluony tworzą także pewnego rodzaju dipole ładunku kolorowego, ponieważ zawierają w sobie ładunki o przeciwstawnych własnościach jeden kolorowy i drugi antykolorowy.

Gluony tak samo jak ładunki magnetyczne reprezentują własność pola – próżni

Cząstka zawierająca ładunek magnetyczny (dodatni) i przeciwstawny mu ładunek antymagnetyczny (ujemny) tworzy także pewnego rodzaju dipol, który podlega tym samym regułom, co znane nam gluony – jego ładunków nie można rozdzielić.

Cząstka – gluon zawierający ładunek magnetyczny i antymagnetycznm jest nośnikiem oddziaływań pomiędzy ładunkami elektrycznymi.

Idealnym kandydatem na taką cząstkę jest znany nam foton.

Uzasadnienie tej hipotezy zawiera post „Foton cząstką złożoną”.

Odpowiednio zorientowany i skierowany ruch ładunków elektrycznych w pętli zamkniętej (solenoidu) powoduje grupowanie gluonów z ładunkami magnetycznymi nadając im zarazem odpowiednią orientację. Tak zgrupowane i zorientowane gluony tworzą w przestrzeni otaczającej pętlę zamkniętą prądu odpowiednie obszary, które postrzegamy, jako szczególny rodzaj pola elektrycznego – pole z biegunami magnetycznymi.